Eerste ervaring met de Nissan Leaf
Zoals beloofd zou ik alle ervaringen die we met onze elektrische auto’s opdoen, momenteel alleen nog de leen-Leaf, met je delen.
Geen spijt!
De afgelopen weken waren heel plezierig! De Leaf rijd bovenverwachting lekker. Soepel, stil, vlot en zuinig in gebruik.
Met drie kinderen in de leeftijd van 6, 13 en 15 is het goed te doen achterin. Ik ben wel benieuwd of in de nieuwe Leaf, die ons is beloofd rond half november 2013, de extra beenruimte voor hun merkbaar is. De kofferbak is prima geschikt om een paar boodschappentassen rechtop in te vervoeren op zo’n manier dat ze ook rechtop aankomen.
We zijn erg blij met de gemaakte keuze en kunnen niet wachten tot onze nieuwe auto wordt afgeleverd.
Het opladen van de Leaf
Het laden gaat nu nog wat onhandig. De laadpaal komt een paar dagen later dus het snoer hangt nu nog af en toe uit het raam. We laden de auto op zodra de helft van de batterij leeg is. Voor ons dagelijks gebruik werkt dat prima. Echter, afgelopen weekend ging het bijna mis. Het regende pijpenstelen, waaide als een dolle en de temperatuur was niet echt aangenaam. Dus wat doe je dan als je thuis bent aangekomen? Je trekt een sprintje naar binnen en vergeet de rest. Dus ook om de auto aan de stroom te hangen dus!
Range anxiety met de Nissan Leaf
Nu is dat normaal geen probleem omdat een halve lading nog steeds zo’n 65 km is dus genoeg voor de dagelijkse ritjes. Die avond moest ik echter een flink stuk rijden maar de lading was nog voldoende. Het enige wat alleen een beetje tegenzat was het feit dat de tunnel waardoor ik normaal gesproken de terugweg neem voor onderhoud was afgesloten. Dat betekende een omweg van ongeveer 25 km! Slik. Volgens de navigatie moest ik nog 27 km rijden. Ik had nog voor 32 km aan stroom. RANGE ANXIETY dus!
Het weer werkte niet mee. Wind, kou en regen zorgden voor de nodige weerstand en beslagen ramen. Ik kon de airco dus niet echt uitzetten. Nog steeds gaven de meters het sein groen, ik zou het kunnen halen. Het grootste deel van de rit ging ook nog eens over de snelweg, wat voor een elektrische auto niet het meest gunstig is, dit ten opzichte van een fossiele auto (nee, geen typefout).
De marge liep terug tot 3 kilometer. Geen paniek dacht ik, 3 kilometer is genoeg marge.
Gelukkig bleek dit ook zo te zijn. Aangekomen op mijn parkeerplekje gaf de meter aan dat de koek op was. Maar ik had het gehaald! Nu mag ik range anxiety dus officieel tot mijn arsenaal aan emoties rekenen.